Na fojia,Na vita.

I muntagni ill’Asprumunti

Teninu celati a tanta genti,

I misteri di la vita,

I duluri di la morti.

Na fojia virdi è nterra

Scippata i forza,

du so rramu chi a vitti crisciri

chianu chianu.

Esti ‘nterra,

a spingi i tantu in tantu

n’alitu i ventu,

ogni alberu,o filu i filicia

ogni petra di to munti

vorria gridari.

Gridari pa violenza e u sangu

Chi curri,ma non sannu parlari.

Catti fridda fridda

E tu non ti l’abbracciasti,

mentri a chiji chi a sciupparu

nta to umbra i mmucciasti.

Guarda a fojia

Chi è ferma nta via

E i me occhi su chini i chianti,

e guardando l’alberu pari

cha ciangi cu mia.

Così esti a vita.

Comu a fojia maturi,

e cu tristezza e lacrimi ti stacchi

di personi cari e i dessi suli.

Voliva u sacciu,

voliva capisciri,

chi vita è sta vita ccà.

Ma stamu attenti simu

‘ttaccati a fili chi

Prima o poi ccarcunu…

Spezzerà….

 

 

                              Lee & Stellin*