Na fojia,Na vita.
I muntagni ill’Asprumunti
Teninu celati a tanta genti,
I misteri di la vita,
I duluri di la morti.
Na fojia virdi è nterra
Scippata i forza,
du so rramu chi a vitti crisciri
chianu chianu.
Esti ‘nterra,
a spingi i tantu in tantu
n’alitu i ventu,
ogni alberu,o filu i filicia
ogni petra di to munti
vorria gridari.
Gridari pa violenza e u sangu
Chi curri,ma non sannu parlari.
Catti fridda fridda
E tu non ti l’abbracciasti,
mentri a chiji chi a sciupparu
nta to umbra i mmucciasti.
Guarda a fojia
Chi è ferma nta via
E i me occhi su chini i chianti,
e guardando l’alberu pari
cha ciangi cu mia.
Così esti a vita.
Comu a fojia maturi,
e cu tristezza e lacrimi ti stacchi
di personi cari e i dessi suli.
Voliva u sacciu,
voliva capisciri,
chi vita è sta vita ccà.
Ma stamu attenti simu
‘ttaccati a fili chi
Prima o poi ccarcunu…
Spezzerà….
Lee & Stellin*